WE WAREN JE BIJNA KWIJT

07-10-2021

De ene dag dat alles op zijn kop zette. Je niet kunt beseffen wat er aan de hand is, elke minuut voor je gevoel een uur duurt en je totaal geen einde in al die ellende ziet. Je kind hulpeloos in een ziekenhuisbed zien liggen, kantje boord, en niets kunnen doen. Het overkwam mij bijna een jaar geleden.

Goedemorgen

Het is vroeg op de dag als ik je uitzwaai met papa. Iedereen aangekleed, klaar om naar het werk en de kinderopvang te gaan. Het was een ochtend zoals we elkaar elke dag uitzwaaiden. Ik gaf jou drie kusjes in de lucht, en jij blies ze naar mij terug met alle liefde die je had. Je zusje in de hand, je tasje op de rug en jouw energie op 100%.
Ik doe de deur dicht en pak nog even snel wat drinken voordat ik aan het thuiswerken start. Here we go girl!

Telefoontje

Zo hard als ik aan het werk ben, zo rustig ging mijn telefoon af in de sloomste ringtoon die je maar kan bedenken. Je weet wel, een speciale ringtone aan nummers toevoegen, zodat je zonder te kijken al weet wie er belt. Dit was de kinderopvang!

Ik neem op, en begrijp dat je niet lekker in je vel zit. Niet echt ziek of koorts, maar naar huis gaan leek ze beter.

Die middag

Eenmaal thuis door papa opgehaald, leggen we je heerlijk op de bank met een dik deken over je heen. Je begint te gloeien, geeft aan dat je buikpijn hebt en vraagt een bakje om te spugen. Ik dacht nog, dat is knap om aan te geven als je drie jaar bent. Tegelijkertijd zoek ik in alle haast in alle kasjes, hopend dat ik nog op tijd ben.

Als ik even later op de klok kijk, ben je al non stop twee uur aan het overgeven. We pakken de mail van de avond ervoor er nog even bij. Een bericht van de kinderopvang, dat er een flinke buikgriep rond ging sinds een week. Dit moest het wel zijn!

Dit is niet goed, dit is geen buikgriep meer!

Hallo avond

Ik heb die dag een lange shift tot 21:00. Het is corona en zit in de bijkeuken achter een klein in elkaar getimmerd bureautje in mijn laptop te loeren. Ik kan me niet concentreren, omdat je intense verdriet drie deuren verderop door merg en been gaat. Ik vraag of ik eerder kan stoppen op het werk en kom bij je liggen op de bank onder de dekens. Ik geef je nog een pijnstiller, maar niets helpt meer. Als je een uurtje op bed ligt en oorverdovend begint te gillen kijken we elkaar beneden aan op de bank. Dit is niet goed, dit is geen buikgriep meer!

Ritje ziekenhuis

Het is tien uur in de avond als we aankomen op onze afspraak bij de huisartsenpost. Je ligt in een foetushouding, hangen aan mijn nek, bovenop mijn benen, wachtend tot iemand ons komt ophalen. Je bent lijkwit, je oogkassen vallen naar binnen en krijgen rondom een paarste gloed. Al meerdere uren krijg je niets meer binnen, je wilt het niet eens meer proberen. Ondertussen worden we opgeroepen en duurt de controle gek genoeg bij elkaar niet langer dan één minuut. De beslissing was rap gemaakt: jij moet zo snel mogelijk naar de spoedeisende hulp!

Lange nacht

Voor dat ik het door heb staan er vier mensen om ons heen. Allemaal willen ze wat van je. Je bloed, het verhaal, je pijnen en een infuus. Je blijkt al flink uitgedroogd en alle energie is uit je gezogen. Ze nemen je meteen op, de kinderafdeling waar je zusje geboren is, maar dan een gang er naast. De gang waar geen kinderen worden geboren, maar juist heel ziek zijn en alle hulp nodig hebben. Ik houd de hele nacht je hand vast, wachtend tot de bloeduitslagen er zijn. Morgen maken ze pas een echo van je buik, want je hebt slaap nodig, je bent tenslotte volgens de doctoren nog maar drie jaar oud...

De dag die ik nooit meer vergeet

Die ochtend hebben ze in alle vroegte een echo gemaakt van je grote opgezwollen pijnlijke knalrode buik. Ze zagen overal vocht, maar konden geen blindedarm ontsteking zien. Eén ding wisten ze wel, jij moest met spoed naar de O.K.

Binnen een uur had je een operatie jasje aan, was er naast je bed voorgelezen wat er ging gebeuren, en was papa zich aan het haasten naar het ziekenhuis.
Het ging opeens heel snel, ook al duurde het voor mijn gevoel uren toen je weg was.
Dat gevoel van uren, bleek achteraf een half uur tot het verlossende antwoord.
Het was helemaal niet goed in je buik. Je bleek namelijk een geknapte blindedarm te hebben met een extreme buikvliesontsteking. Het was kantje boord en ze wisten niet hoe je uit de operate zou komen. Wat we wel wisten, is dat we je zouden zien met heel veel draadjes uit je buik, helpend jou er bovenop te komen.

Herstel

Na weken van herstel en ondertussen een jaar verder, heb je weer bijna bij je energie die bij jou hoort. Je springt weer, vertelt iedereen over de rode draadjes in je buik van toen, en begint aan jouw nieuwe avontuur vol goede moed: "de bassischool".