IK DENK DAT U EEN MISKRAAM HEEFT
Paniek, bloed, pijn en angst. Ik voelde alles tegelijkertijd. Zonder dat ik het überhaupt wist, was ik blijkbaar toch al een aantal weken zwanger. Hoe kon ik niets gemerkt hebben? Hoe kon het dat ik niets van te voren voelde? Die avond zette even mijn hele wereld op zijn kop. Ik dacht letterlijk dat ik dood bloedde.
Paniek
Ik schrik en verkramp ter plekke. Vanuit mijn buik begint er een intense pijn te ontstaan. Ik had wel eens vaker buikpijn, maar dit voelde absoluut niet goed. Voordat ik het wist lag ik met mijn ene been hangend over de bank, terwijl ik met mijn andere op de grond steun zocht. Ik begin het nummer van de huisartsenpost in te toetsen, als ik half kruipend naar de huistelefoon ben gestrompeld.Dit kan niet!
Na alles puffend en gillend te hebben uitgelegd aan de telefoon, kon deze vrouw maar één ding bedenken. Ik moest zo snel mogelijk naar het ziekenhuis komen. Ze maakte zich grote zorgen en had vermoedens van een eventuele miskraam. Dit kon absoluut niet! Ik was een week geleden nog ongesteld geworden en voelde mij totaal niet zwanger! Ze moest het mis hebben. Dit was alles behalve een miskraam! Ik wilde nog helemaal geen tweede kindje.
Op het moment dat ik de telefoon neerleg, komt mijn man net thuis van zijn werk. Verward kijkt hij naar mijn bijzondere houding op de bank, met grote tranen in mijn ogen.
Ik begin te gillen en raak in paniek.
Overal bloed
Terwijl ik klaar sta om de trap op te gaan, voel ik een warme straal langs mijn benen lopen. Zo snel als ik kan trek ik mijn broek naar beneden. Ik raak in paniek en begin te gillen. Het bloed loopt naar beneden richting mijn enkels. We kijken elkaar aan en denken precies het zelfde. Dit is fout, dit is helemaal niet goed!
Het ziekenhuis
Na een paar seconden op de onderzoeksbank te hebben geleden, wilde de dokter al meteen zijn collega's bellen. Al telefonerend op de luidspreker, verteld de arts de gynocoloog dat hij het ergste niet kan uitsluiten. Maar wat bedoeld hij dan met het ergste? Zo snel als ze konden brachten ze mij naar de eerste hulp. Binnen een paar minuten had ik een infuus in mijn arm en waren er al een aantal buisjes met bloed afgenomen.
De gynocoloog kwam meteen binnen, en begon direct met zijn onderzoek. Hij stelde zich voor en pakte zo snel mogelijk het echo apparaat. Ik keek mijn man aan. Het ging allemaal zo snel. Ik wist even niet wat mij overkwam.
Terwijl mijn man mijn hand vast pakt, verteld de gynocoloog aan ons dat het niet goed zit. Hij draait het beeld naar ons toe, en laat ons meerdere vochtplekken achter de baarmoeder zien.
Hoe kan dit?
Terwijl de dokter mij verder onderzoekt, komt er een zuster gehaast binnen met de bloeduitslagen. Daar was dan het verlossende woord na alle pijn. Nu wisten we eindelijk wat er aan de hand was. "U bent zwanger mevrouw, en het is absoluut niet goed."
Ik raak direct in shock, en kan het totaal niet plaatsen. Ik bleek een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te hebben. Binnen vijf minuten had ik een O.K. jasje aan en lag ik klaar om geopereerd te worden. "Als u niet snel geholpen wordt, bloed u vannacht dood mevrouw."