De kleine huilt, krijgt koorts en wordt ontroostbaar. Je kan hier als ouder heel onzeker over worden, en vooral als het de eerste keer is! Doe je het wel goed? Had je niet eerder de signalen moeten zien, of is het iets heftigs? Toen onze kleine koorts kreeg, vond ik het wel erg spannend allemaal!

Visite

We waren gezellig bij mijn ouders op bezoek en het was er reuze gezellig. De kleine had het na haar zin, en kreeg alle aandacht die ze van grootouders hoort te krijgen.
Giechelend bij opa in de armen, werden het opeens tranen. Hoe kon ze nou opeens zou verdrietig worden? Er gebeurde toch totaal niets? Ze had net gegeten, een schone luier en lekker lopen boeren. Ze kreeg alle liefde die ze wilde tijdens het spelen. Wat was er toch?

Het begon met huilen, maar het was ondertussen omgeslagen in gillen en krijsen.
Ze overstrekte zich compleet en was volkomen in paniek. Ik werd hier als moeder zo onrustig van. Iedereen op de bank had door dat dit niet goed was.

Koorts

We wisten dat deze manier van gillen niet in orde was. Zo'n kleine spruit hoorde niet zo intens verdrietig te zijn. Ze was ondertussen al een uur ontroostbaar, en het gillen was niet meer te verdragen. Tot onze grote schrik bleek ze koorts te hebben. We belden meteen de huisartsenpost, en moesten zo snel als we konden naar de eerste hulp. 

Terwijl iedereen haar spullen aan het inpakken was, vroeg de vrouw aan de telefoon, of ons meisje af en toe weg viel. Ik zei dat ze nog wakker was, en juist niet stil te krijgen was! 
Ze vertelde ons ook, dat ze absoluut niet mocht wegvallen door haar ogen weg te draaien.
Als dit toch gebeurde, moesten wij langs de weg stoppen en meteen 112 bellen. 112 bellen?
Ik schrok hier enorm van, en wist even niet hoe ik hier op moest reageren.
Mevrouw, uw dochter is onder de drie maanden, en wij nemen dit heel serieus!

Snapten ze het dan allemaal niet? Ik had een ziek kind in de auto!

De eerste hulp

Zo ongerust als we waren, zo hard reden we de straat uit. We zwaaiden nog snel naar mijn ouders, voordat we de bocht om waren. Het was ongeveer een half uur rijden naar het juiste ziekenhuis, en het was vooral snelweg. Gelukkig was de kleine in slaap gevallen door het gewieg van de auto, en hadden wij even rust van al haar verdriet.
Ik bedacht van alles, terwijl mijn man juist kalm overkwam. Wel bezorgt, maar heel rustig.
De rit leek uren te duren, en elke auto begon ons voor mijn gevoel te hinderen. Snapten ze het dan allemaal niet? Ik had een ziek kind in de auto!

Bijna twee weken verder

Ondertussen had ze al aardig veel onderzoeken gehad en was er nog niets duidelijk.
De dokters kwamen uiteindelijk met het voorstel om haar voeding te veranderen. Dit leek mij een goed idee ,en startte die zelfde avond al met de aanpassingen.

Eindelijk

Ik zag de kleine weer lachen. Ze krabbelde eindelijk weer een beetje op!
Deze rustige kant had ik al even niet meer gezien bij haar. Ze werd weer vrolijk, en was niet meer zo verdrietig als de weken hiervoor. Misschien af en toe nog wel verdrietig, maar ieder geval weer troostbaar!