IK ZWANGER? DIT KAN NIET!

Genietend van het moederschap, elke dag blij worden om mijn dochter te zien opgroeien. Ik ben onwijs trots op mijn dochter en mijn gezin, geloof me. Ze groeit goed, ze wordt elke dag een mooier mens en haar ontwikkeling gaat steeds sneller. Gek genoeg blijft die grote vraag steeds terug komen. Het voelt zo intens. Kan ik ooit nog evenveel houden van een nieuw kindje als van mijn dochter.

De zoveelste kramp

Yara is net één jaar als ik buikpijn krijg. Buikpijn die iedere vrouw wel eens heeft en waar ik ook helemaal niets achter zoek. Ik werd bijna ongesteld en dit was weer één van de zovele krampen die ik meestal krijg, vlak voordat ik ongesteld wordt. Ik maak nog een grap naar manlief, "het zou toch niet he".We hebben het deze maand tenslotte maar 1 keer onveilig gedaan? Ik kan zelfs die ene avond nog heel goed herinneren. Misschien juist wel omdat ik weet er zou kunnen gebeuren. Was die ene keer dan meteen raak, terwijl we bij Yara elf maanden negatieve testen achter elkaar kregen, met liefdevol klussen in bed?

Zenuwen

De "ongesteldheid dag" kwam dichterbij en meestal zat ik precies op die 28 dagen na de bevalling van Yara. Dit was dan die genoemde dag 28. Ik had me eigenlijk heel netjes voorbereid net als al die andere maanden. Een oma onderbroek aangetrokken, een inlegkruisje tussen mijn benen gelegd en inkopen gedaan voor de week die zal komen. Tja, over het algemeen ben ik niet de enige die wat verliest tussen haar benen, zo'n gemiddeld 12 keer per jaar. Wat maakte het dan dat ik zo zenuwachtig was?

Het antwoord

Na drie dagen nog niet ongesteld te zijn geworden, werd ik toch wel wat ongerust. Had mijn voorgevoel dan toch gelijk? Was mijn geaarzel dan ergens goed voor?
Kijk ik speel meteen open kaart met je. We waren absoluut niet bezig met de vraag of we al een tweede kindje zouden willen krijgen, als deze ons gegund zou zijn. Toch ben ik die middag impulsief naar de supermarkt gelopen, heb ik een test gehaald aan het einde van de dag, en sloot ik mezelf op in de wc met een beker vol urine. Ik bleef eindeloos voor me uitstaren. Eerlijk gezegd sprongen de tranen in mijn ogen van ongeloof en angst. Dit was duidelijk een plusje op de test. Het enige wat ik nog maar kon denken was: Ik zwanger? Dit kan niet!

Kan ik dit wel?

Paniek

Het was net na vijven en manlief was net vrij van werken. Huilend heb ik hem opgebeld. Of hij direct thuis wilde komen, en niet op het werk nog even wilde blijven hangen. Verward zei hij ja en vroeg hij me wat er was, en waarom zoveel verdriet ineens. Ondanks dat ik het voor me wilde houden tot hij thuis was, snikte ik dat ik een positieve test in mijn handen had en niet wist wat ik ermee moest. Ik kon op één op andere manier mijn tranen niet stoppen. Terwijl ik hem aan de lijn had, reed hij naar huis. Naar huis met een onverwacht bericht dat we een tweede wonder zouden krijgen.

Doktersliefde

Kan ik ooit nog evenveel houden van een nieuw kindje als van mijn huidige dochter? Met deze gedachte stuurde manlief mij naar de dokter voor een gesprek. Ik kon het nog steeds niet geloven en had het idee dat het veel te vroeg was, te vroeg voor een tweede. Toch was het eerste moment wat ik ervaarde bij mijn huisarts "rust". Ze keek lief, gaf me het gevoel dat ik er toe deed en liet inzien dat ik dit kon. En weetje? Het is het mooiste wat me ooit is overkomen! Lieve Mila, wat ben je mooi; 21-03-2019.