EEN KIND EN HUISDIEREN.

08-12-2017

Je bent zwanger en hebt huisdieren. Je hoort er verschillende verhalen over en misschien heb je jouw eigen ideeën hierbij. Sommige dieren moeten niets van kinderen hebben, terwijl de anderen alleen maar bij het kind willen zijn. Toch bleef bij mij die ene vraag hangen. Hoe gaat mijn hond straks om met de kleine? Zal ze haar accepteren of komt er jaloezie voor in de plaats? 




Even voorstellen

Om te beginnen met de blog, zal ik eerst even mijn huisdier voorstellen. Ik heb nou niet echt een hond waar iedereen om staat te springen. Je hebt veel beesten die je meteen wilt knuffelen. Mijn hond schrikt door de media jammer genoeg vaak mensen af. Het heeft veel spieren en een bredere kop dan andere honden. Als het gaapt, komt er een flinke kaak tevoorschijn en haar borstkas staat zo ver mogelijk naar voren. Al twee jaar lang hebben wij een super lieve Amerikaanse stafford, genaamd Roxi. Zo klein als we was in het begin, zo groot loopt ze nu door onze woonkamer.


Einde zwangerschap

In de afgelopen maanden had ik toch wel mijn vragen bij huisdieren en een baby. Hoe gaat dit in de praktijk en wat kan je verwachten? Ik had zelf geen flauw idee. Je hoort wel eens verhalen dat het mis gaat en je de hond nooit alleen mag laten met je kind. Wat ik alleen niet had verwacht, was dat ze voor de bevalling al met mij bezig was. Waar ik was, liep Roxi. Ik vond het eerst eigenlijk wel grappig, maar hoe verder de zwangerschap vorderde, hoe erger het werd. Roxi liep werkelijk letterlijk achter mij aan. Wilde ik naar de keuken, liep ze mee naar de keuken. Wilde ik de trap op, probeerde ze mij zo snel mogelijk te volgen naar boven.


We gaven Roxi aan dat dit de grens was, en ging weer keurig in haar maand liggen. 



Eenmaal thuis

We waren bijna thuis vanuit het ziekenhuis. Ik kon niet wachten om weer op mijn fijne vertrouwde plek te zijn. In je eigen huis is toch anders dan een paar nachten in het ziekenhuis. Ook was ik benieuwd hoe Roxi op de baby ging reageren. We hadden het één en ander opgezocht en wisten al een beetje hoe we moesten handelen bij de eerste ontmoeting. Ondanks dat we het goed hadden besproken met elkaar, was ik aardig zenuwachtig. Gelukkig was mijn spanning nergens voor nodig en kreeg onze kleine meid een lieve lik over haar wang. We gaven Roxi aan dat dit de grens was, en ging weer keurig in haar maand liggen.


Op de grond

Een paar weken na de geboorte durfde ik dan eindelijk die kleine ukkepuk op de grond te leggen. Terwijl Roxi van een afstandje opgewekt mee loert, leg ik haar voorzichtig neer op het kleed. Ze kijkt me aan en ik zie dat ze er niets van snapt. Langzaam komt ze uit haar mand en probeert kruipend dichterbij te komen. Ze vindt het spannend en ik eigenlijk ook. De kleine lacht en ik merk dat ze in alle rust zichzelf probeert te vermaken. Terwijl ze haar speelgoed in haar mond stopt, geef ik Roxi het teken dat ze dichterbij mag komen. Zo lief als ze is, komt ze in alle rust voorzichtig bij ons liggen. Ze geeft de kleine een lieve lik over haar hand en geeft zich over door op haar rug te liggen.

Nooit verwacht

Ondanks mijn zenuwen deze middag, kan ik nu zeggen dat dit helemaal niet nodig was. Toch snap ik dat niet elke hond met kinderen kan. Helaas is een reactie zoals bij Roxi niet bij elke hond. Tegen al mijn verwachtingen in geeft Roxi zich volledig over aan mijn kleine meid. Misschien nog meer heel klein, maar toch al zoveel liefde voor elkaar. 



Share
Mamablog Yaras, ervaringen en verhalen.
Mogelijk gemaakt door Webnode
Maak een gratis website. Deze website werd gemaakt met Webnode. Maak jouw eigen website vandaag nog gratis! Begin