EEN RUGGENPRIK? BEN JE GEK!

20-10-2017

Ik wilde absoluut geen ruggenprik door mijn naaldenangst. Maar hoe kon het dat ik toch van gedachten veranderde, ik het bevallingsplan compleet had gewijzigd, en niet meer achter mijn keuzes van toen stond?

De bevalling

Ik werd eindelijk ingeleid. Na zoveel weken konden wij onze kleine draak ontmoeten.
Ook al wist ik niet wat mij te wachten stond, ik ging dit gewoon doen!
Wat ik totaal niet wilde, was een ruggenprik. Dit wist ik 100% zeker. Ik heb namelijk een verschrikkelijke fobie voor naalden, en hier moest ik echt niet aan denken. Laat mij maar die heftige weeën opvangen, en zo de bevalling doorstaan. Ik had het er allemaal voor over, om maar geen extra naalden in mij te krijgen.

Weeën opwekkers

Het infuus zat in mijn hand en de weeën opwekkers waren gestart. Ik voelde lichte krampen opkomen, en zei dat ik dit wel te doen vond. De zuster moest om mij lachen en kwam naast mijn bed staan. "Zolang jij nog kan praten dame, is de bevalling nog niet echt begonnen."
Ik trok mij hier niets van aan, en dacht echt dat dit mijn daadwerkelijke weeën waren. Ik kletste met iedereen alsof ik niets voelde. Alles ervaarde ik gewoon als een extreme menstruatie, en ik kon nog redelijk wat houdingen vinden.

Die ruggenprik ging er in, en wel meteen!

Wat was dit

Oké, wat hier boven staat neem ik allemaal terug. Na een half uur verging ik van de pijn!
Ik pufte alles bij elkaar en ik wist niet wat mij overkwam. Die zuster had gewoon gelijk. Waarom dacht ik dat ik het beter wist, terwijl zij dit dagelijks meemaakte?
Hoe groot mijn angst voor naalden ook was, die ruggenprik ging er in, en wel meteen! Na 10 keer op de noodknop te hebben gedrukt, binnen een minuut, kwam er iemand om te kijken. "ik wil die ruggenprik, en wel nu!" Ze vroeg of ik het zeker wist, en ondernam meteen actie.

De ruggenprik

Al puffend en hangend in het ziekenhuis bed, werd ik naar de OK gebracht. Ik was compleet bezweet en kreeg niets meer van de omgeving mee.
Ondertussen aangekomen, stond de anesthesist al op mij te wachten. Hij had door dat ik ontzettend zenuwachtig was, en probeerde mij wat gerust te stellen. Al zijn grapjes die hij kende, kwamen aan bod. Maar hoe harder hij het probeerde, hoe sneller ik ging ademen. Hoe ging Ik dit in vredesnaam doen?

De lieve zuster was mee, en ging recht tegenover mij staan. Ze moedigde mij enthousiast aan.
"Kijk recht in mijn ogen en adem met mij mee." Ik zag met mijn grote opgezette ogen, dat ze heel rustig in en uit blies. Bij mij was het meer een paarden geluid, vanuit mijn lippen. Al haar haren wapperden naar achteren. Ook was haar hele gezicht in aanraking gekomen met mijn speeksel, door mijn bijzondere manier van in en uitademen. Wat vond ik de ruggenprik verschrikkelijk.

Komt een man bij de dokter

Al lachend kwam ik weer terug op de bevallingskamer. Ik kon eindelijk de hele wereld weer aan, en ik was weer aanspreekbaar. Wat was dit een geweldige pijnbestrijding zeg! Waarom wilde ik al die tijd geen ruggenprik?

Mijn man had even niet gedacht dat ik zó vrolijk zou terug komen. Hij kreeg een ontspannen houding, en was blij dat ik weer op adem kon komen. "Schat, zet die TV maar aan hoor!" Ik wilde gewoon heel even weer relaxen, en ontspanning voelen. Gelukkig was er net iets leuks op de televisie, en was dit geen enkel probleem geworden. 'Komt een vrouw bij de dokter', wat heb je mij laten lachen!