ZWANGER EN EEN GIPSBUIK!

29-09-2017

Je bent zwanger en wil graag een mooi aandenken hiervan. Veel vrouwen willen graag een gipsbuik maken en zo hun zwangerschap vastleggen! Hoe ga je dit aanpakken en wie gaat je er bij helpen? Ik zelf wilde dit heel graag en heb er één laten maken. Hoe ging dit bij mij en hoe heb ik dit ervaren?

Enthousiast

Mijn man en ik zaten vol enthousiasme in de auto. We gingen nu dan 'eindelijk' mijn zwangerschap vastleggen! Ons mooie wondertje in mijn dikke buik, zou een feit worden in het gips. Een aantal weken van te voren had ik dit ontzettende leuke idee al ingepland. Een aandenken aan de zwangerschap, leek mij op deze manier een uitstekend idee. Ik zou vast vergeten hoe mooi en dik mijn buik geweest zou zijn. Dit wilde ik absoluut niet laten gebeuren!

Vastberaden

Ik had mijn oude kleren aangedaan en van te voren goed gegeten. Op deze manier kon ik net wat langer blijven staan. Ondertussen was ik al 34 weken zwanger en had ik een behoorlijke buik voor de duur van de zwangerschap.
Er was een mooie ruimte klaargemaakt en de kachel op de juiste temperatuur gezet. Ik was er helemaal klaar voor! Goed uitgerust van te voren, stond ik op mijn sokken, op de juiste plek.
We hadden het water goed opgewarmd voor het gips en mijn buik hing er lekker bij!
Wel voelde ik mij wat kortademig, maar dit zou vast niets betekenen. Dit gevoel had ik wel vaker gehad.

Vond ze het ontspannen?

Gipsen

Het eerste papiertje gips kwam op mijn buik. Òh wat voelde dit heerlijk warm aan!
We begonnen vrolijk bovenaan bij de borsten, om zo te eindigen tot onderaan mijn buik.
Waar ik geen rekening mee had gehouden, was dat de kleine meid, hier extreem op reageerde. Vond ze het ontspannen? Was het fijn, continu een warme wrijvende hand op mijn buik? Het ene schopje volgde het andere op. Wat was dit weer bijzonder om te voelen.
Ná 10 minuten waren mijn borsten volledig wit bedekt. Het plakkerig gips begon al snel op te drogen en er kwam al aardig wat vorm in.

Onrustig

Eerst waren die schopjes nog leuk, maar het begon nu toch echt wel heftig te worden.
Wat eerst schopjes op de blaas waren, was nu bij de maag beland.
We waren nog maar op de helft en ik moest dus nog "echt" even volhouden. We konden natuurlijk niet halverwege stoppen en er uiteindelijk geen volledige gipsbuik aan overhouden.
Ik zag een krukje buiten staan en ben hier half hangend op gaan zitten.
Eerst voelde ik mijn armen zwaar worden en vervolgens kreeg ik weer een schop in mijn maag.
Deze keer voelde ik mij zo beroerd worden, dat ik onrustig zei "ik moet overgeven".

Ongelukje

Zo snel als hij kon, pakte mijn man het eerste wat binnen handbereik was, in de keuken van zijn vader. Voordat ik het wist, was die mooie fruitschaal op tafel, "vol" met mijn spanning en goed gevulde maag. Gebeurde dit echt? Moest dit mij overkomen? Op dat moment begint hij keihard te lachen en zet mij weer rustig en netjes op de stoel. Wauw schat, wat jij allemaal over hebt voor ons mooie wondertje!