IK ZWANGERSCHAPS DIABETES? HOE DAN!

15-09-2017

Misschien heb jij jouw vooroordeel al klaar staan of heb je er zelfs nog nooit van gehoord. Toch heeft 5 tot 10% van de zwangere vrouwen last van zwangerschapsdiabetes. Toen ik te horen kreeg dat ik daar één van was, stond mijn wereld even op zijn kop. Wat hield het in en wat stond mij precies te wachten?

Echo

Bij de verloskundigenpraktijk aangekomen, ging ze meteen naar mijn kleine meid in de buik kijken. Het hartje klopte mooi en mijn buik was goed gegroeid. Ik voelde mijzelf ook helemaal prima, want ik was eindelijk een paar weken van die verschrikkelijke misselijkheid af.
Aangekomen bij de grote van de baby, zag ik een lichte twijfel in haar gezicht. Ze vond de baby wat voorlopen op de groei en wilde voor de zekerheid een suikertest laten doen. Een suikertest, wat moest ik hier bij voorstellen? Ze zag de onrust op mijn gezicht en zei dat ik mij niet te veel zorgen moest maken. Er was waarschijnlijk niets aan de hand en dit was een standaard protocol bij zwangerschappen die wat voor liepen.

Wat nou "niets aan de hand!"

Prikken

Daar zat ik dan op de bank, bungelend met een naald insuline boven mijn been. Wel doen, niet doen, wel doen, niet doen. Ik werd geïrriteerd van mijzelf. Waarom ging het nú niet en lukte het bij het oefenen in het ziekenhuis wel? Elke keer als ik er bijna was, trok ik toch weer mijn hand terug. Ja je begrijpt het al, ik had zwangerschapsdiabetes. Wat nou "niets aan de hand" of "het is maar een standaard protocol." Elke dag een naald in mijn been en/of vinger was een feit voor mij geworden.

Dieet

Wat ik niet wist, is dat er ook een zwaar dieet bij hoorde. Ik kreeg netjes een boekje mee van het ziekenhuis, met alle mogelijkheden. Na een paar bladzijdes te hebben gelezen, begon ik me toch echt in te beelden hoe ik dit de aankomende vier maanden, tot de bevalling ging volhouden.
Als jij je bedenkt dat drie crackers met kaas mijn max aan koolhydraten was als grote maaltijd, heb je mogelijk een beeld van mijn drie grootste eet momenten op een dag. Boodschappen doen was opeens een hele klus geworden. In plaats van even snel de supermarkt door, moest ik nu op elke verpakking kijken of dit wel geschikt was voor mijn suikervriendjes.

Bewegen

Tot slot moest ik veel bewegen, want zo werden de suikers veel beter opgenomen volgens het ziekenhuis. Veel bewegen? Hoe moest ik dat doen met mijn opgezwollen voeten en dikke vochtige benen? Met de hond dagelijks lopen en naar de supermarkt ging prima, maar elke dag een uur intensief actief zijn was ver te zoeken. In het begin had ik alle energie en was ik de vrolijkste op een missie tegen de suikers. Maar hoe meer het einde in zicht kwam, hoe vaker ik voor de bank koos. Mijn energie was op en ik had alles gegeven om zoveel mogelijk te bewegen. Ik met een dikke buik, hangend boven mijn voeten.

Geluksmomentje

Na de bevalling moest de kleine spruit nog vierentwintig uur blijven. Ze gingen alles extra controleren en er werd elke vier uur op suikers geprikt. Ook ik moest het zelfde riedeltje die dag doen. Wat was dit spannend! Hield ik er diabetes type 2 aan over, of was het misschien al over? Ik had werkelijk geen idee.
Toen eenmaal mijn laatste waardes ook goed waren, kon ik mijn geluk niet op. Wat voelde dit als een overwinning! Ik was exact zes uur na de bevalling van mijn zwangerschapssuiker af. Geen naalden meer en geen zwaar dieet om de twee uur.
Ik was zo blij met dit nieuws, dat ik het wilde vieren. Ik moest en zal dit hoofdstuk goed afsluiten.

Al zittend rechtop met een tafeltje over het ziekenhuisbed heen, komt het beschuit met muisjes mij tegemoet. De zuster geeft me nog een knipoog en voldaan eet ik mijn ontbijt op.
Suikers waren tot heden nog nooit zo lekker geweest!